Gokkistjes

Wanneer verandert gaming in gambling? Die vraag stel ik in mijn nieuwe artikel op Follow the Money. Ik sprak ik een moeder wier negenjarige zoon zonder toestemming 1.000 euro had uitgegeven aan lootboxen, een soort gokkistjes, in de populaire voetbalgame FIFA. Deze lootboxen zijn al sinds vorig jaar een doorn in het oog van de Kansspelautoriteit, omdat ze in strijd zijn met de wet op de kansspelen en mogelijke verslavingsrisico’s met zich mee brengen. Heeft jouw kind ooit geld uitgegeven binnen een game, zonder dat je het doorhad? Dan hoop ik dat je deze vragenlijst wilt invullen. Zo help je mij de omvang van dit onderwerp in kaart te brengen.

Gangsterrap voor de basisschool

Copyright Hollandse Hoogte

‘Boef kreeg vijf dagen verlof om afscheid te nemen, vertelt hij in het nummer. Zijn tante liet hem beloven dat hij iets zou bereiken. Drie jaar later werd hij bekend als rapper.’

Vandaag is mijn tweede artikel in Trouw gepubliceerd. Over rapper Boef. Hij is weer eens in het nieuws vanwege slecht gedrag. Maar wat heeft hij als artiest te bieden?Ik ging in Zwolle naar zijn show. Daar speelde hij nummers van zijn nieuwe EP 93. Zoals het aangrijpende Sofiane, over straatarm opgroeien in een buitenwijk van Parijs en misdaad als uitweg zien. Er waren veel kinderen bij. En daar hield de verder stoere rapper opvallend veel rekening mee. Je kunt het artikel hier lezen.

Digitaal schoolplein

Mijn eerste coverstory, voor het oudejaarsnummer van TIJD Magazine in Trouw

Fortnite was dé game van 2018 en gaat nog steeds hard. Het boeit jongeren omdat het meer is dan een spel, het is een cultureel fenomeen.

Fortnite is een schietspel, sure. Maar in mijn eerste artikel voor Trouw (en mijn eerste coverstory ooit) stel ik dat het vooral een sociale activiteit is.

Het spel is gratis downloadbaar. Toch verdient ontwikkelaar Epic Games er miljarden aan. Dat doet het met outfits en dansmoves die jongeren in de game kopen. Zulke cosmetica zijn de Beatleskapsels en Moonwalks van deze tijd. Zo vervult Fortnite een rol die lang door popsterren is gespeeld. Lees mijn artikel hier.

Undertale

Als tiener vond ik games als Grand Theft Auto ontzettend spannend. Volledige vrijheid in een virtuele stad. Het ging niet om het geweld, maar om die vrijheid. Spiderman 2, waarin je door New York kon slingeren en tegen gebouwen op kon klimmen, vond ik nog cooler.

Als ik nu kijk naar Grand Theft Auto 5 (het best verkochte entertainmentproduct ooit), word ik niet écht enthousiast meer. Wat is het verschil? Leeftijd, sure. Maar ook dat het niet nieuw voelt. Toen ik op mijn 10e een Nintendo 64 kreeg, kon ik voor het eerst alle kanten op lopen (Super Nintendo was tweedimensionaal, van links naar rechts). En toen GTA en Spiderman 2 uitkwamen voelde het alsof de technologie tot een nieuw uiterste werd gedreven. Dát maakte het spannend.

Ook nu ontdek ik nog vernieuwende games. Maar de innovatie zit ‘m minder in indrukwekkende beelden of grotere werelden, en meer in verrassende verhalen. Hieronder deel ik mijn favoriete voorbeeld.

Vind je games te gewelddadig? Maak kennis met Undertale, een indie-game die draait om empathie.

In Undertale kán je vechten met de monsters die op je pad komen. Maar je kan ze ook leren te begrijpen door met ze te praten. Dat kost soms meer tijd, maar op de lange termijn werpt het vruchten af.

De hele game is gecreëerd door één ontwerper. De beelden lijken op de oude Pokemonspellen op de Nintendo Game Boy. Maar inhoudelijk is Undertale een grote verrassing. Het is bovendien erg grappig en ontroerend. Benieuwd? Het kost een tientje voor PC of laptop en is ook op Nintendo Switch of Playstation beschikbaar.

Schaarste

Bovenstaand portret is onlangs geveild voor 432.000 dollar. Het is gemaakt door kunstmatige intelligentie. Waarom is het zoveel waard?

Volgens Cherie Hu past dit kunstwerk in de traditie van conceptuele kunst, waar het idee en de methode belangrijkers zijn dan het product. Niet wat je ziet, maar hoe het tot stand kwam maakt het portret ruim 4 ton waard.

In muziek gebeurt hetzelfde. Songs zijn onbeperkt beschikbaar. Ze zijn niet schaars meer, dus economisch gezien niet waardevol. Wat wél schaars kan zijn, is het maakproces. Dat verklaart deels waarom artiesten meer dan ooit een verhaal moeten hebben.

Hu kijkt ook hoe samenwerkingen tussen AI en artiesten tot bijzonderen, waardevolle muziek kunnen leiden. Het loont de moeite haar hele nieuwsbrief te lezen.

Hu’s insteek van ‘proces boven project’ viel me extra op omdat ik de laatste tijd dezelfde slogan hanteer, maar in een andere context. Soms ga ik zo op in het schrijven van een lied of artikel dat ik uitgeput raak. Dat voorkom ik door deze Tweet te herlezen:

Ware woorden voor makers die productief willen zijn zonder een burnout te krijgen. En blijkbaar dus ook voor hun publiek.

Deze post komt uit De Muzikantropoloog S03E05, mijn nieuwsbrief van 6 november 2018.

Behoedzaam

Gistermiddag crosste ik op mijn elektrische bakfiets over de grachten om pakketjes te bezorgen voor Bol.coms 2-uursservice. Opeens zag ik een jonge man op een brug gitaar spelen. Ik herkende hem direct: Cautious Clay.

Rewind: 25 september zag ik een mailtje van Spotify: Cautious Clay komt naar Amsterdam. Begin dit jaar leerde Jessica me zijn muziek kennen. Dus ik kocht twee tickets als verrassing. Gisteravond was het optreden, in de kleine zaal van Paradiso. Hoe dat was lees je hieronder.

‘But if we just spoke, like we meant it Would you reference This open part of me’

De kleine zaal is niet helemaal vol. Josh Karpeh, AKA Cautious Clay, moet nog wat meters maken in NL. Hij heeft twee muzikanten mee: een drummer en een gitarist. Het slechte nieuws: het drumstel is te hard uitversterkt, waardoor alles te hard moet, en de set duurt maar 3 kwartier. Waarom speelt hij niet wat meer nummers?

Dan het goede nieuws. Zowel de bekende als de nieuwe nummers zijn mooi. En Karpeh is een begenadigd multi-instrumentalist. Tijdens de show speelt hij gitaar, saxofoon en klarinet. Hij eindigt met zijn sterke debuutsingle Cold War. Geen toegift, dat heeft wel wat.

Zijn live show kan nog veel groeien, hij mag wel meer risico nemen, maar deze artiest is het volgen waard.

Deze post komt uit De Muzikantropoloog S03E04, mijn nieuwsbrief van 30 oktober 2018.

Follow the Money debuut

Kan Spotify fraude stoppen en geld eerlijker onder artiesten verdelen?

Spotify bestaat deze maand tien jaar. Het Zweedse bedrijf nam het voortouw in de streaming-revolutie die de platenindustrie redde. Maar de manier waarop het geld verdeeld wordt, benadeelt sommige genres, maakt het moeilijk acts te steunen en beloont clickfraude.

Meer lezen? Hier vind je mijn allereerste artikel voor Follow the Money.

 

Welkom

Mijn naam is Rufus Kain. Sinds begin 2016 werk ik als freelance journalist. Ik heb veel geschreven voor De Correspondent. Ik heb ook geschreven voor 3voor12 Amsterdam en Het Financieele Dagblad.

Daarvoor was ik singer-songwriter (Nederlandstalig) en producent van festivals en een radioshow. Ondertussen studeerde ik culturele antropologie.

In ieder project probeer ik tegelijk mezelf te ontwikkelen en aan mijn werkomgeving bij te dragen. Dat is deels uit eigenbelang: een muzikant floreert niet zonder levendige scene, een journalist niet zonder redactie. Zoals ze zeggen: wie niet kan delen kan ook niet vermenigvuldigen.

En daarbij, het is ook gewoon fijn om te kunnen helpen.